spontane benleri var yüzünde

Ölülerin nefesi olmaz, yası olur.

Avuç içlerimi boydan boya keseceğim bir daha kimseye tutunamasın diye.

Çünkü kime tutunsam birden el olacak biliyorum. Ve daha çok bildiğimse eninde sonunda birine tutunmak isteyeceğim. Avuç içlerimi boydan boya keseyim de ne tutunacak dermanım olsun ne de canım.

İçim acıyor.

Hissediyorum. İçimin acıması güzel bir şey. İnsan olduğunu hatırlamak gibi. 

Ben de anlatmak istiyorum.

Bağıra bağıra, hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. Hanginiz dinlemek istiyor? Hanginizin gerçekten dinlemek istediğine inanabilirim? Hanginize güvenip tekrar anadan üryan gelebilirim? Hiç, hem de koskocaman bir hiç.

Öldüm ben. Tekrar iyileşemeyecek kadar derin yaralarım. Kabuk değiştirmek yerineyse ruh değiştirmeyi tercih ettim. Ne ben istediğim gibi olabiliyorum. Ne istediğim ben gibi olabiliyor. Benliğim siliniyor. Kayboluyorum.

Ne anlıyorsunuz ki yazdıklarımdan? Ne anlayabilirsiniz? Hiç.

Ne anlatıyorsam zaten.

Siz benim sahte suretime razısınız.

Ben değilim, ama güle güle gidiyorum.

Güle güle ölüyorum.

Kendimi affetmeyeceğim.

İnsan öyle bir varlık ki sevmek için kusurlu yaratılmış. Her sevme çabasında egosuna yenik düşüyor. Sonra yok gururmuş, onurmuş, bilmem ne.

Ne kağıttan kayık yapıp sulara salabildim, ne de iki çıta bi muşambadan uçurtma yapıp göklere. Eksik oldu böyle.

Gökyüzünde uçan bir kuşun kanadından kopup yeryüzüne doğru süzülen tüy gibiyim, oysa kuş olmak istemiştim.

Tırnaklarımla kazıyorum. Toprak tırnaklarıma doluyor, kokusu burnuma. Kıymıklar batıyor parmaklarıma, avuç içlerime. Canım yanıyor. Görünmüyorlar, çekip alamıyorum. Kazmaya devam etmek zorundayım. Ve ben eşelemeye devam ettikçe batıyor, batıyorlar. Daha derinlere inmesi mümkün değilmişcesine acıyor, ve zannedilenin aksine çok daha derinlere iniyorlar.

Merhaba siz güzel hanım, merhaba ama bu o kadar da içten değil. Çünkü siz asla beni tanıyamayacaksınız. Suçunuz yok belki, belli ki ama asla beni anlayamayacaksınız. Zira bahsi geçen ben, ben değilim.

Gözlerimi kapatıyorum. Gözlerim yanıyor. Gözlerimi açıyorum. Gözlerim yanıyor. Onlarca defa kapatıp açıyorum. Gerçek değil, gördüklerim. Yine daha fazla konuşamayacağım bir cümlenin sonundayım. Afedersiniz, çok özür dilerim. Lafımı ahla kesiyorum.

Bir gün tekrar yazamayacağımı bilseydim, ölmeyi tercih ederdim. Çünkü kelimelere dökemediklerimin içten dışa beni kemirerek bitirdiği bir ölümün acısını hayal bile edemiyorum. Böyle bir ölümle yüzleşmemenizi dilerim.

Kimseye ihtiyacım yok benim, olmamalı da. Çünkü eğer tek başıma bütün bu her şeyin üstesinden gelirsem hiçbir zaman bir başkasına ihtiyaç duymayacağım.